De reis begon met een bezoek aan Asakusa. Vanaf daar kun je een pas kopen waarmee je met het OV naar Nikko kunt reizen, daar alle bussen kunt gebruiken, en ook weer terug kunt gaan – allemaal voor maar 4500 yen. Dat is een goede deal, dus maakte ik daar graag gebruik van.

Onderweg waren de treinen versierd in leuke aardbeienstijl - blijkbaar een lokaal product.

Eenmaal aangekomen werden we begroet door behoorlijk tegenvallend weer. Een huisgenoot had me al gewaarschuwd dat er een week geleden nog sneeuw lag. “Dat zal mij niet overkomen,” dacht ik. Volgens Google zou het tenslotte rond de 15 graden zijn. Wat bleek: ik had naar de verkeerde Nikko gekeken.

In realiteit was het rond de 5 graden en regen. Maar ieder nadeel heeft natuurlijk zijn voordeel, want de normaal gezien super-toeristische-hotspots zijn bijna helemaal leeg! We besloten dan ook direct maar naar de world heritage site te gaan, vol mooie tempels en altaar’s.

En natuurlijk mag na zo een zware dag aan sightseeing er geen goede avondmaaltijd ontbreken ;).

Dag twee brak aan, vandaag op de planning stond naar ‘Lake Chūzenji’ gaan, en vanaf daar een hike volgen naar boven. Dus we namen de bus naar boven

Tot mijn verbazing bleef het niet bij de 10 graden waaraan ik inmiddels gewend was. Hoe hoger de bus kwam, hoe verder de temperatuur daalde — en voordat ik het wist, begon het zelfs te sneeuwen.

Gelukkig waren we redelijk voorbereid met een aantal lagen kleding en een regenjas, maar het was nog steeds een grote verrassing. Toen ik vanuit Nederland naar Japan vertrok, had ik nooit verwacht daar sneeuw tegen te komen.

Stap één was het bekijken van de Kegon-waterval, maar helaas is een bijeffect van alle sneeuw dat je amper dertig meter voor je uit kunt kijken. De waterval was dus onzichtbaar.

En dus begon onze tocht door de wildernis!

Natuurlijk hebben we na al deze fysieke inspanning genoten van een van de vele natuurlijke warmwaterbronnen.

’s Avonds liepen we langs een bar met op het raam de tekst “The only bar in town!” — een aanbod dat we natuurlijk niet konden weerstaan. We gingen naar binnen en ontmoetten daar een vriendelijke Amerikaan, die ons de rest van de avond voorzag van gratis bier.

Na ongeveer een uur kwam er een complete Zweedse familie binnen, die uit volle borst Abba-karaoke begon te zingen. Dat zorgde voor een erg gezellige sfeer. Aan het einde van de avond was al het bier uitverkocht — zowel uit de flesjes als van de tap. Ik denk dat dat een goed teken is van een geslaagde avond!

De volgende ochtend begonnen we weer vroeg aan hike nummer twee. Deze begon op een nogal vreemd pad: onder een gammel poortje door liepen we direct het bos in. Er was nauwelijks een echt pad — vooral boomstronken die je moest volgen. Het was in ieder geval behoorlijk avontuurlijk.

Eenmaal beneden aangekomen komen we aan bij het ‘Kanmangafuchi Abyss’. Bekend om een aantal beelden. Hier hebben we even kunnen genieten van de zon aan het water.

En dat was dan alweer mijn trip naar Nikko! Tot ziens Nikko, bedankt voor je mooie rustgevende natuur. Het is een fijn contrast van de drukke stad.

Het begon op het moment dat ik het vliegveld uitliep. En toen kwam de realisatie natuurlijk: ik ben in Japan (wtf).

In de bus naar Yokohama keek ik naar buiten en zag ik de Japanse wegen en auto’s die ik tot nu toe alleen uit video’s kende. En nu was het écht. Ik ben hier. Zo ongelofelijk ver weg van Nederland.

Bij aankomst in Yokohama spotte ik vanuit de bus al mijn nieuwe school: Kanagawa University. Een groot, modern gebouw midden in het relatief nieuwe Minato Mirai-gebied van Yokohama.

Eenmaal aangekomen kreeg ik een korte tour van de huisbaas en pakte ik mijn spullen uit. Zie hier ook mijn prachtige bloemetjesbehang (ja, echt). Op dezelfde dag arriveerden er ook twee andere studenten van mijn school, dus ik heb mij meteen even voorgesteld.

Het duurde niet lang voordat we doorhadden dat we honger hadden, dus zijn we meteen maar op zoek gegaan naar eten.

Goed — aan het bier zitten in mijn eerste drie uur in Japan stond niet bepaald op de planning, maar hé, je doet wat je moet doen. Het was eigenlijk meteen een goede voorbode van de rest van de week.

Na het eten gingen we op zoek naar wat basisbenodigdheden in een Don Quijote. En daar kwam ik er op de harde manier achter dat het geen goed idee is om na een flinke portie slaapgebrek zo’n winkel binnen te stappen. Don Quijote is een winkel waar ze alles hebben — maar soms is alles gewoon net iets te veel. De taak was simpel: wasmiddel vinden. De uitvoering iets lastiger, met vijf verdiepingen aan pure chaos, luide themaliedjes en visuele overprikkeling op standje duizend.

Na een heerlijke nacht slaap heb ik de rest van mijn spullen uitgepakt en voor het eerst écht diep ademgehaald in mijn nieuwe kamer voor de komende 5,5 maanden. Het is best een fijne plek. Iets kleiner dan ik gewend ben, dus dat is even schakelen. Maar de airco maakt veel goed. En de koelkast ook. En — luxe alert — de lamp kun je met een afstandsbediening bedienen, dus ik hoef niet uit bed te komen om hem uit te doen. Dat is voor mij echt pure rijkdom.

Deze dag stond in het teken van de buurt verkennen. Yokohama — een stad vlak naast het gigantische Tokyo. De twee zijn inmiddels bijna met elkaar vergroeid, maar toch is er een duidelijk verschil. Yokohama is ook enorm, maar Tokyo steelt natuurlijk de show. Misschien maar goed ook, want ik denk dat ik juist liever in de luwte zit.

Sinds gisteren ben ik al goed bevriend geraakt met mijn nieuwe Duitse huisgenoot, dus we besloten samen op pad te gaan en de stad een beetje te ontdekken.

’s Avonds eten we in de buurt van ons huis. Hier zit een gezellig gebied vol kleine izakaya’s. Je kunt er heerlijk eten in een krap tentje, met veel mensen dicht op elkaar.

De volgende dag trekken we eropuit richting Tokyo, en wel naar het beroemde Akihabara. Een bruisend winkelgebied, vooral bekend om zijn elektronicazaken. En als je van anime houdt, is dit echt the place to be.

Hoewel ik het vroeger af en toe keek, doe ik dat tegenwoordig eigenlijk niet meer. Dus ik wist niet wat me overkwam toen ik ineens tussen de gigantische warenhuizen vol anime-prullaria stond. Gelukkig stond er buiten ook nog een dikke auto — voor ieder wat wils.

We liepen verder naar het noorden en kwamen uit bij het Ueno-park. Daar werd een festival gehouden ter ere van de bloesembomen. Dat betekende: muziek, eten, en een flinke menigte.

Terwijl we op een bankje zaten in het park, werden we benaderd door een Japanse meneer. Hij leek niet helemaal nuchter, maar begon enthousiast een gesprek met ons. Hij wilde ons graag vertellen over het “Penis Festival” dat binnenkort zou plaatsvinden, op 6 april. Natuurlijk heb ik dat direct in m’n agenda gezet — dit mag je gewoon niet missen.

Op vrijdag begon het serieuze leven weer een beetje: mijn eerste dag op school. Het kon natuurlijk niet alleen maar lol zijn. We kregen een oriëntatie, met alles erop en eraan: verzekeringen regelen, inschrijven bij de gemeente, en nog wat administratieve dingen. Best saai, maar goed — het hoort erbij.

’s Avonds trokken we eropuit naar Chinatown. Wat blijkt: de Chinatown in Yokohama is de grootste ter wereld! Dat was leuk. Daarna zijn we nog even doorgelopen om ergens een biertje te drinken, en ook dat bracht ons weer op een bijzondere plek (details laat ik even in het midden).

Zaterdag was het weer tijd voor Tokyo — dit keer Shibuya. Bekend om het gigantische kruispunt waar gigantisch veel mensen tegelijk oversteken. En ik kan bevestigen: ja, er lopen daar ook echt gigantisch veel mensen. Waar gaan ze allemaal heen? Waar komen ze vandaan? Een mysterie.

Maar terwijl we door het kruispunt liepen, kwamen we ineens een paar studenten tegen die we tijdens de oriëntatie hadden ontmoet (wat is de kans?). We besloten samen wat te gaan eten. Daarna zwierven we nog wat rond in Shibuya en kwamen we langs een club die eruitzag als een kerk. Natuurlijk moesten we even naar binnen gluren. Het was erg leuk gethematiseerd, en voelde als iets wat in Europa echt niet zou kunnen.

De dag erna gingen we op pad naar Kamakura en Enoshima Island. Kamakura ligt ten zuiden van Yokohama, op ongeveer een uur reizen met de trein. Het is een stad die vroeger een belangrijke rol speelde in Japan, want het was ooit de thuisbasis van het Kamakura-shogunaat. Er wordt zelfs gezegd dat het in die tijd de grootste stad van Japan was. Dat betekent ook dat er veel mooie en historische plekken te zien zijn, zoals de Tsurugaoka Hachiman-gū.

Daarna reisden we door naar Enoshima, een eiland iets verderop (je komt er gewoon via een brug). Volgens de verhalen is het eiland verbonden met de godin van muziek en entertainment. Zij zou in de 6e eeuw het eiland uit de zee hebben laten verrijzen. Mooi verhaal— en toen, in 1880, kocht een Britse man het eiland en bouwde er een energiecentrale op. Iets minder mooi. Daar is nu nog een tuin van overgebleven, die wel leuk is om even doorheen te wandelen. Verder was het vooral… erg druk op het eiland.

De volgende dag was… wat minder. Die stond volledig in het teken van het bezoek aan het gemeentehuis. Bureaucratie, moeilijk papierwerk, en heel veel vraagtekens op elk gezicht, aangezien niemand elkaar leek te verstaan. Maar uiteindelijk hebben we het gehaald en ben ik nu officieel inwoner van Japan. Daarnaast heb ik ook een zorgverzekering geregeld en me ingeschreven — en direct weer uitgeschreven — bij de pensioenregeling.

De volgende dag: weer terug naar Tokyo, want we zijn nog lang niet uitgekeken — dit keer naar het Shinjuku-gebied. Wat ik grappig vond: ik heb ooit de Yakuza-games gespeeld, en sommige stukjes van de stad herkende ik daaruit. Erg surreëel. Het Golden Gai-gebied was ook echt tof om te zien. Eigenlijk 280 kleine barretjes, gepropt in een paar smalle steegjes. Natuurlijk genoten we daar ook van een biertje.

En dat was alweer mijn eerste week. Zoals je ziet: het vliegt voorbij. Ik heb al veel gezien, veel mensen ontmoet en ben daar echt dankbaar voor. Op naar nog veel meer avonturen!

Het begon allemaal met goedkeuring krijgen voor de exchange. Windesheim gebruikt het systeem Mobility Online, waarin je jezelf moet registreren. Je vult wat basisinformatie in, en vervolgens beoordeelt iemand of je aan de eisen voldoet. Eén van de belangrijkste criteria? Je moet minstens 105 studiepunten hebben.

Op dat moment zat ik midden in mijn tweede jaar. Mijn vorige semester was niet bepaald vlekkeloos verlopen, en hoewel ik net al mijn herkansingen had afgerond, had ik de cijfers daarvan nog niet ontvangen. Dus, natuurlijk ontving ik een bericht dat ik niet genoeg studiepunten had, en of ik kon toelichten hoe ik deze ga behalen.

Ik stuur dus een email terug met mijn plan, waarop ik het volgende antwoord krijg:

Tja, lijkt niet echt alsof hij er veel vertrouwen in had. Voor context, het plan was gelukt en ik sloot het 2e jaar af met 120/120 studiepunten! (135 als we honoursprogramma meetellen ha)

Daarna ging ik aan de gang met het kiezen van de juiste school. Windesheim heeft een aantal partneruniversiteiten waaruit je kunt kiezen. En die keuze kun je baseren op… de website’s. Best lastig, zoals je je kan voorstellen. Dus besloot ik met zoveel mogelijk mensen te praten die zelf een exchange hadden gedaan. Wat bleek? Iedereen was ervan overtuigd dat hún exchange de beste was. Dus natuurlijk was hún universiteit ook de beste!

Daar schoot ik dus weinig mee op, dus koos ik uiteindelijk gewoon voor wat voor mij ‘goed’ voelde. Hoe weet je of iets goed voelt? Dat is lastig uit te leggen. Het is geen lijstje met voor- en nadelen, geen berekening van de beste optie. Het is meer een onderbuikgevoel, een soort klik die je met iets hebt. Alsof alle kleine signalen—de verhalen die je hoort, de beelden die je ziet, de sfeer die je je erbij inbeeldt—op de een of andere manier op hun plek vallen.

Dus met dat gevoel koos ik voor Kanagawa University. Geen exacte wetenschap, geen waterdicht plan. Gewoon een keuze die klopte—voor mij.

Eind juni voerde mijn keuze in, gecombineerd met een leuke motivatie, en toen was het even stil. Best lang eigenlijk. Plots ontvang ik in september een e-mail dat mijn keuze door de coördinator goedgekeurd is. Relaxed, maar het zegt eigenlijk nog niet zo veel. Het betekent dat Windesheim mijn verzoek goedkeurt, maar nu moet het nog doorgestuurd worden naar Kanagawa University.

Maar mijn gebeden werden snel beantwoord. 25 september ontving ik bericht dat ik officieel ben genomineerd als exchange student bij Kanagawa University! Dat was leuk voor ongeveer 10 seconden, toen las ik verder in de e-mail. Lange Microsoft forms, bijzonder complexe Excel sheets en heel veel documenten die ze graag opgeleverd willen hebben op 5 oktober.

Dat was een pittige week. Er ging ook veel tijd zitten in het kiezen van mijn vakken. Maar ik wist alles op tijd in te leveren. Er waren nog wat mankementen aan mijn study plan, dus heb ik die nog drie maal mogen aanpassen om te voldoen aan het juiste vakkenpakket. Maar uiteindelijk kwam het allemaal goed.

Hoewel ik mij graag wou richten op leren over de cultuur en geschiedenis van Japan, vonden ze dat bij Kanagawa University een iets minder goed idee. Ze vonden dat mijn vakkenpakket meer aan moest sluiten bij mijn opleiding in Nederland. Jammer, want voor Windesheim maakt het verder helemaal niks uit.

Voor ik het wist stond de volgende deadline ook weer voor de deur. Namelijk die voor de NL Scholarship. Hiervoor moest ik een motivatiebrief en video maken. Ik had deze eigenlijk al een beetje opgegeven; ik had geen inspiratie voor een leuke video, en de brief was eigenlijk grotendeels ChatGPT. Na een dagje werk heb ik alles ingeleverd, en tot mijn verbazing hoorde ik een maand later dat ik de Scholarship heb! De makkelijkste 2500 euro die ik ooit heb verdiend.

Het was weer even stil. Tot ik weer plots een email ontving vanuit Kanagawa University. Dit keer ging het over een certificate of Heath. Dit betekende dat je een formulier laat invullen door iemand die er verstand van heeft, om aan te tonen dat je gezond bent. Daarnaast moet je een röntgenfoto laten maken, want ze zijn nog bang voor tuberculose. Waar doe je zoiets? Geen idee, dus ik bel mijn huisarts. Die weet het ook niet, dus ik bel de GGD. Die weet het half, maar kan mij in ieder geval er van verzekeren dat er een goede wachttijd aan gekoppeld zit. Dat is jammer, want ik moet het binnen enkele dagen al uploaden.

Zo kwam ik terecht bij de Keurdokter. Een organisatie die zich een beetje specialiseert in dit soort dingen. Het probleem; het kost veel geld. Het voordeel; je hebt snel wat je nodig hebt. En nu weet ik dat mijn longen in topvorm zijn!

Goed, ook dit weer op tijd in kunnen leveren en dus zijn we weer een stapje verder. Het is nu wachten op de CoE van Kanagawa University, zodat ik daarmee mijn VISA kan aanvragen. Ondertussen ben ik druk begonnen met het zoeken van een huisje. Het probleem hierbij is dat veel organisaties pas vrij last-moment werken. Al een huisje vinden 3 maanden van tevoren is niet echt een optie, behalve als je ook al 3 maanden aan huur wilt betalen.. Ik moet dus geduldig zijn.

Ik begin ook te twijfelen waarom ik er ook alweer voor koos om zelf iets te regelen. Ik had ook gewoon in de dorms van school kunnen verblijven; ja die waren misschien klein, maar, dan was het tenminste wel gemakkelijk geregeld. Maar goed, ik moest weer moeilijk doen door het allemaal zelf te doen.

Ik krijg uiteindelijk het CoE van Kanagawa University binnen, dus kon ik mijn visa gaan aanvragen. Ik was bereid dat dit een gedoe ging worden. Je hoort zo vaak dat mensen problemen hebben met visa’s aanvragen. Maar nee, dit verliep eigenlijk heel erg soepel. Je print een formuliertje uit, vult het in, gaat naar Den Haag en levert het in. Na een week mag je terugkomen, en dan heb je je Visa. Klaar! Ik had zelf nog niet eens een definitief adres om te verblijven, dus heb die van school neergezet. Dat was gewoon prima, wat mij verbaasde.

De volgende stap was natuurlijk het vinden van een definitief huisje. Ik begon verder te zoeken en vond een aantal interessante opties op Tokyo Sharehouse. Maar al snel bleek dat dit lastiger was dan gehoopt. Het concept is simpel: je reageert op een sharehouse, waarna ze contact met je opnemen. Vervolgens kun je een online tour doen en daarna je kamer definitief kiezen.

In de praktijk verliep dit echter niet zo soepel. De responstijden waren bij veel aanbieders traag—soms duurde het dagen voordat je iets hoorde. Tegen de tijd dat je eindelijk je tour kon doen, was de kamer vaak al vergeven. Dit werd frustrerend, dus besloot ik bij een andere organisatie te kijken. Ik vond een nieuwe, en vanaf het eerste contact voelde dat meteen beter: de beheerder reageerde snel en sprak goed Engels.

We planden een online bezichtiging, waarin hij me door het gebouw leidde en de kamer liet zien. De sfeer voelde goed, dus ik hakte de knoop door en zei ja. De rest is geschiedenis! Nu ben ik onderweg om mijn kamer en het huis in het echt te bekijken—laten we hopen dat het net zo goed bevalt als online!

Ontmoet Claire. Een Peugeot 106 uit 2002 die ik inmiddels alweer een jaar geleden heb gekocht, en ze heeft mij nog nooit in de steek gelaten. Ik heb ‘m opgehaald bij een dealer in Culemborg. Op de marktplaats foto’s zag hij er mooi uit, en de kilometers vielen best mee. In realiteit zag de auto er niet best uit. Zelfs door de regen heen zag je de rare krassen op het dak, honderden deuken in de zijkant, en slecht-overgespoten delen. Maar, ik was op slag verliefd. Het is een auto met een verhaal!

Tijdens de testrit kwamen nog meer bijzondere dingen naar boven. De radio werkte niet, die had een code nodig die de dealer niet had. De leuningen van de stoelen bewogen mee bij het gas geven en remmen. De schakelpook viel elke keer uit elkaar. En hij remde voor geen meter. Prima argumenten om mee af te dingen dus, en niet veel later reed ik vrolijk naar huis. Na nieuwe remmen, een aliexpress schakelpook, een nieuwe radio en 4 nieuwe speakers van de blokker reed ie als een zonnetje.

Ik zie de aankoop van Claire als een soort ‘keerpunt’ voor mij. Ik was toendertijd veel bezig met het werken aan ‘perfectionisme’. Het zat mij vaak in de weg, zo stak ik vaak té veel tijd in projecten en was ik nooit echt tevreden met de dingen die ik maakte.

Met het japanse principe 侘び寂び (wabi-sabi) in het achterhoofd gaat deze auto gaat over het accepteren, en kunnen genieten van, imperfecties. Er klopt alsnog van alles niet aan die auto. Piepjes, kraakjes, kapotte stoelen en na elke wasbeurt nóg minder verf. Maar het rijdt mooi en vol karakter, en daar gaat het uiteindelijk om.

Binnenkort ga ik (als het goed is) een halfjaar naar Japan. Claire zal dan in de opslag gaan. Ik ga de mooie, therapeutische ritjes missen.

Dat was ‘m dan. Bedankt claire dat je mij (nog) nooit in de steek hebt gelaten en mij altijd met veel plezier van A naar B brengt. Hopelijk blijft het daarbij, en word het niet A nw B (haha).

Maar dat is eigenlijk ook weer zonde! Er zitten wel handgekozen bangers tussen, en als je de playlist verwijderd is er de kans dat je ze verliest aan de oneindige zee van muziek die Spotify biedt. En wat als je toch weer dat ene nummer in je hoofd krijgt, maar hem niet meer kan vinden omdat je hem niet hebt opgeslagen??

Daarom besloot ik in 2021 dat voordat ik een playlist / nummer uit een playlist verwijderde, de muziek op te slaan in één grote playlist. En die heet ‘what the dog doing’ (ik weet niet waarom). Zoals je je kan voorstellen is het best een chaotische playlist. Je komt van hip-hop naar soul naar christelijk koor-muziek en jazz uit congo.

Onlangs heeft die playlist de mijlpaal van 24 uur aan speeltijd bereikt. Best crazy, dat is gewoon een volle dag aan luisterplezier. En het zijn dan ook nog is allemaal nick certified bangers!! Om dit mijlpaal te vieren wil ik graag 5 nummers uitlichten. Dit is absoluut niet de top 5 ofzo, want daar zou ik nooit uit kunnen komen. Dit zijn gewoon 5 nummertjes waar ik nu even aan denk :).

Je Ne Bois Pas Beaucoup

Dit is een nummer gemaakt door een band uit Congo. Het is geschreven in de taal ‘Lingala’, die door de koniale geschiedenis veel invloeden heeft vanuit het frans. Je kan de titel van dit nummer dan ook vertalen vanuit het frans, en dan krijg je ‘Ik drink niet veel’

Ik heb verder geen idee wat er in het nummer word gezegd, maar de vrolijke sfeer is er zeker. Het geeft energie en klinkt opgewekt, en dat maakt mij blij!

The Windmills Of Your Mind

Ik vind dit echt een heerlijk wegdroom nummer. Het begint heel rustig en sloom, en loopt steeds verder op naar de climax. En die is het waard!

Dit nummer is niet origineel van Dusty, het is een cover van Noel Harrison. Maar die klinkt echt wel heel erg anders, het geeft me bijna paniek in hoe snel de zinnen achter elkaar worden gezegd. Ook wel een vibe, maar niet de vibe waar ik naar zoek.

November

Ik heb eigenlijk geen idee wie Kera & the Lesbians zijn, en na kort onderzoek lijken ze niet meer echt actief en ook nooit echt doorgebroken te zijn. Maar dat maakt niet uit, want ik heb dit nummer al jaren in mijn rotatie en hij blijft goed. Het klinkt allemaal lekker indie en knus.

Plantasia

Mort Garson was pionier in het maken van elektronische muziek. Hij deed dit door middel van een Moog synthesizer, en hoe dat in zijn werk gaat moet je echt even bekijken.

Mort maakte dus hier en daar muziek, maar toen op een dag werd hij geïnspireerd door de vele planten van zijn vrouw. Hij dacht; ik maak een album voor planten. En dat werd dan het album ‘Plantasia’. Wat!!!!! Een album voor planten!!!!! ja!!!! en het klinkt!! echt!! heel!! fijn!!!!

Speel dit voor je planten en laat mij weten wat ze er van vinden!

Knees

Dit hele album is echt een trip. Niet iets wat je zomaar even opzet, je moet er wel voor in de mood zijn. Het is heel erg expirementeel, maar ik vind het een vet album. Dit is wel mijn favoriete nummer ervan, en ik denk ook wel het meest ‘toegankelijke’ nummer. Het is het ook waard om hiervan de songtekst en diepere betekenissen te bekijken!

Dat was ‘m voor vandaag! Bedankt ‘what the dog doing’ dat je er altijd voor mij bent wanneer ik even niet weet welke muziek ik nodig heb ❤️

Ik bespaar jullie mijn vele woorden aan bekritisering van de Albanese infrastructuur. Als ik daaraan zou beginnen zou ik morgen nog niet klaar zijn. Wel wil ik graag deze video delen van de gemiddelde snelweg ervaring in Albanië.

We komen in Durres aan, en de sfeer voelde… mwah. Er is niemand op straat, en er zijn bijna geen eettentjes open. Dat terwijl het een best grote stad is! Na lang zoeken vinden we een pizzeria, en daar rekken we de tijd tot we de boot op kunnen.

Uiteindelijk rijden we naar het havengebied met de bus. De tickets hebben we van tevoren al online besteld, dus dat zou geen problemen moeten opleveren (foreshadowing). Na even te hebben gewacht bij de terminal mogen we doorrijden richting de boot. Maar natuurlijk gaat dat niet zomaar; we worden er tussen uitgepikt voor extra controle. 4 Nederlanders in een zwarte volkswagen bus is dan ook wel erg verdacht.

Er wordt ons verzocht om achter een agent aan te rijden die ons richting het röntgenapparaat begeleiden. Makkelijker gezegd dan gedaan, want de agent (door ons genoemd ‘Mario’) lijkt het haventerrein als soort racecircuit te beschouwen. Het is een uitdaging om hem bij te houden.

Er wordt een scan van de bus gemaakt, om tot de conclusie te komen dat er inderdaad niks geks in zit. Vervolgens scheuren we, wederom met Mario aan kop, weer vol gas terug richting de boot, waar we in een rij belanden. De boot is in zicht, alleen ons ticket scannen en het is klaar.

Maar dat blijkt toch iets lastiger dan verwacht. Bij het scannen van het ticket wordt ons verteld dat we niet de juiste hebben. En dat terwijl we online letterlijk een Volkswagen hebben gekozen, en de afmetingen netjes hebben ingevoerd. Maar dat is niet genoeg, we moeten uiteraard een duurder ticket hebben die voor grotere voertuigen is bestemt.

Dus worden we aan de kant gezet. Niels en Alfred regelen de nieuwe tickets, terwijl wij even wachten. Geen probleem toch, in een auto met airco? Nou ja, daar ging het dus fout. Uit het niets komt er een gigantisch gekrijs vanuit de auto. Ik denk eerst dat het geluid van de boot naast ons komt, maar nee, het is onze bus! Ik zet de motor uit, en al snel stellen we vast dat de aircopomp vastgeslagen is.

De aircopomp, of airconditioningpomp, is een essentieel onderdeel van het aircosysteem in je auto. Het zorgt ervoor dat het koelmiddel door het systeem wordt gepompt, waardoor de airco koude lucht kan blazen. Als de pomp vastloopt, stopt dit proces niet alleen, maar kan het ook schade veroorzaken aan andere onderdelen, zoals de multiriem (de snaar die meerdere systemen aandrijft, zoals de dynamo). Als die snaar knapt, valt niet alleen de airco uit, maar kan je auto volledig stil komen te staan. Daarom was dit voor ons een groot probleem: we wisten niet hoelang we nog konden rijden voordat het echt mis zou gaan.

Eén ding is zeker, ik wil zo snel mogelijk weg uit Albanië. Dus starten we de bus en rijden we zo snel mogelijk de boot op. Eenmaal op de boot bel ik met de ANWB om onze situatie uit te leggen. Die vind het leuk, maar kan verder nog niet veel voor ons betekenen. Er wordt ons verteld om terug te bellen als we in Italië zijn aangekomen.

De nacht op de boot gaat snel voorbij (Dank bier) en voor ik het weet liggen we al aan de kust van Bari, in Italië. Nu is het dus zaak om zo snel mogelijk van die boot af te gaan, de auto langs de weg te parkeren, en de ANWB ons op te laten pikken. Uiteraard verliep ook dit niet helemaal vlekkeloos.

De auto’s voor ons rijden de boot af, en het is onze beurt. Ik start de bus en rijd met gepaste vaart van de boot af, het vaste land op. We passeren een grenscontrole waar iedereen zonder problemen doorheen mag. Maar natuurlijk, 4 Nederlanders in een zwarte bus? Dat kan niet goed zijn, dus word ons vriendelijk verzocht om even aan de kant te gaan staan.

Een glimp van ons gesprek met de grenscontrole,
schijnbaar spreken ze drugs uit als rocks.

En vervolgens vraagt de beste man ons om in de bus kijken. Hij opent de achterdeur en vind een opstapeling van tassen. Hij wijst naar de eerste de beste tas die hij ziet, dus we pakken deze. Hij opent een vakje op de koffer, ziet een onderbroek, en toen wist hij voldoende. We mochten doorrijden. Oké? Bedankt!

Stap 2: bellen van de ANWB. Moeilijker dan gedacht. Na zo’n 1 à 2 uur in de wachtrij staan (en dezelfde 4 nummers op een loop beluisteren) ben ik aan de beurt. Ik vertel nogmaals de situatie, en ze verzekeren ons dat we zo snel mogelijk worden opgehaald. Mocht het langer dan 4 uur duren? Dan moeten we opnieuw bellen. Oke, mooi geregeld!

En zo begint het wachten. In de zon. Ik dood de tijd met solitair, tetris, netflix series. De tijd tikt door en er is geen anwb in zicht. 4 Uur verstrijkt en we zijn alsnog aan het wachten, dus belde ik de ANWB opnieuw. Er wordt mij verteld dat ze ernaar gaan kijken. En plots, binnen 20 minuten, worden we opgehaald door de autoambulance.

We komen aan bij de… ja, wat is het eigenlijk? Ik kan moeilijk zeggen dat het een garage is; ze hadden maar net een schuurtje. Onze auto word neergezet, en ons word vriendelijk verzocht een taxi te nemen naar ons appartement. Die taxi? Die heeft ons volledig gescamd met een absurd bedrag. En dat appartement? Dat was gewoon niet hetzelfde als op de foto’s die op booking.com stonden. Fijne avond!

Dag 2 in Bari. We hebben al 20 L’s genomen en lijken ons dieptepunt te hebben bereikt. Ik heb contact met de ANWB, want we hebben een idee; we gebruiken de V-snaar van een VW Transporter zonder Airco. Ofwel; een korte snaar, die om de airco heen gelegd wordt. Hebben we dan airco? Nee. Maar hebben we dan een auto die het makkelijk terug naar Nederland redt? Ja! Maar het probleem is dat de plek waar de bus nu staat, het niet voor ons kan/wil regelen.. Dus vraag ik aan de ANWB om een andere garage te zoeken.

Maar eerst moesten we om 10 uur ons appartement verlaten. We staan dus op straat met random koffers en geen auto. We gaan naar de McDonalds. En daarna naar de Burger King. En toen naar een parkje, tussen een groep zwervers. Dus dit is hoe het voelt om dakloos te zijn? Not for me. Ik was klaar met wachten op ANWB (en elke keer 4 uur in de wachtrij staan) dus besloten we om het heft in eigen handen te nemen.

Er is namelijk een volkswagen dealer/garage in Bari, en die zouden ons vast de oplossing kunnen bieden. We nemen de taxi daarheen, en met gebrekkig engels van hen en slechte google translate van ons voeren we een gesprek, over de snaar die omgelegd moet worden. Er word iemand bij geroepen. Er word nog iemand bij geroepen. En uiteindelijk staat er een groep italianen om mij heen te discussiëren of het wel- of niet mogelijk is. En precies toen ze het akkoord gaven, word ik gebeld door de ANWB. De ANWB had namelijk ook een garage gevonden die het voor ons wilde doen. Oké, dat maar doen dan? We kunnen er morgen terecht, wel op de voorwaarde dat we een fles wijn mee namen, maar die mochten we declareren van de ANWB. Deal!

En zo werd dag 2 Bari geëindigd. De volgende dag gaan we vroeg op en nemen we de Taxi naar onze bus die nog bij het garagebedrijf staat. We hoopte dat er al vanuit ANWB gecommuniceerd was dat de bus naar een garage moet, maar, nee. En dat garagebedrijf waar de bus nu staat wil onze auto niet meenemen zonder goedkeuring van de ANWB. Da’s leuk, maar, als ik nu de ANWB bel ben ik weer 4 uur aan het wachten in de wachtrij (en ik had inmiddels wel genoeg radar love van golden earring gehoord). En dan moet de ANWB weer doorschakelen naar het italiaanse departement, en die bellen weer naar 6 andere bedrijven, voordat we klaar zijn, zijn we weer een dag verder..zonde! Maar het garagebedrijf wil ons niet helpen, en ze worden zelfs een beetje boos. Ik snap het, maar, wij willen weg hier! Dus nogmaals werd het tijd voor actie.

Ik loop naar de garage (schuur) en vraag aan de monteur op mijn beste italiaans (google translate) om een kniptang. Deze geeft hij op de voorwaarde dat ik ‘m terug kom brengen. Deal. Ik neem de kniptang mee naar de bus. Ik kruip er onder, of boven, ik weet het niet eens meer. Ik knip de snaar door, fuck it. Ik lever de kniptang terug in bij de monteur. Ik roep iedereen samen, en we nemen plaats in de bus. Alfred probeert nog een laatste maal de italianen over te halen om ons weg te brengen, maar helaas. ‘Ok, we go now’.

Ik start de bus. De Italianen kijken om. Wat gaan ze doen? Ik kijk naar mijn dashboard. Lampjes knipperen; de auto is niet blij. Fuck it. Ik geef gas, veel gas. Weg hier. De Italianen beginnen te schreeuwen en te zwaaien. Ik vermoed dat ze iets roepen in de trant van “kom terug”, vast met wat gescheld erbij. Maar ik stop niet. We rijden vol gas het terrein af.

Bij de eerste bocht ontdek ik op de harde manier dat ik ook mijn stuurbekrachtiging kwijt ben geraakt door het doorknippen van de snaar. Maar dat houdt ons niet tegen, we rijden de snelweg op terwijl we de Italianen nog steeds vanaf het terrein zien zwaaien en schreeuwen. Joe joe, tot ziens!

Let op dat ik niet aanraad om zomaar je snaar door te knippen. Doe eerst goed onderzoek naar hoe je auto deze gebruikt. Bij ons werd het alleen gebruikt voor dynamo en aircopomp, dus is het mogelijk om korte tijd zonder te rijden (tot je accu op is; dan ben je de lul!)

Die rit naar de garage toe was toch wel de meest stressvolle 20 minuten van mijn leven. Het hielp niet dat het kneiter warm was, we geen airco of ook maar iets van elektronica in de auto hadden, en het stuur enorm zwaar was omdat we de stuurbekrachtiging kwijt waren.

Maar we kwamen aan, en mochten daar nogmaals het verhaal doen over wat er met de auto moest gebeuren. De man op kantoor zei: “Nee, dat kan helemaal niet.” De 2e man op kantoor zei ook: “Dat kan niet.” Toen werd er een monteur bij geroepen, en die zei: “kan prima”.

Hé hé, de nieuwe snaar zat er eindelijk op. Na betalen en de fles wijn overhandigd te hebben konden we eindelijk onze reis doorzetten! Het was wel de rest van de rit met de raampjes open rijden, maar ach.